Welkom! Programmamaker, schrijver en documentair journalist Michiel Driebergen (32) werkt voor Radio 1 en landelijke dag- en weekbladen. Enkele maanden per jaar woont hij in Lemberg / Lviv / Lwów / Lvov (west-Oekraïne), als chroniqeur van de terugkeer van Midden-Europa. Afgelopen jaar verscheen het boek "De Joden van Lemberg". Werkt momenteel aan een boek over de toekomst van Lviv. Luister, huur me in voor een opdracht, of als stadsgids: mdriebergen AT hotmail.com 0038 098 316 3233 of @3bergen

maandag 15 juli 2013

Wolhynië (1)

In het nieuws was alleen dat ene eitje, dat werd stukgeslagen op het colbert van de Poolse president Komorowski - die er niet van blikte of bloosde. Er moest bijna wel een opstootje komen tijdens de herdenking in dat nationalistische West-Oekraïne. Toch was veel relevanter dat Polen en Oekraïners precies 70 jaar na dato eindelijk in gesprek gaan over de “tragedie” of “massamoord” in Wolhynië, tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze provincie ten noorden van Lviv vermoordde het Oekraïense Nationalistische Leger (UPA) in 1943 100.000 Polen. Bij wraakacties kwamen 20.000 Oekraïners om. Gruwelijke broedertwisten, volgend op de chaos van het terugtrekkende Duitse leger, waarbij dorpen werden platgebrand en vrouwen en kinderen werden afgeslacht. wordt vervolgd

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Er is een fout opgetreden in dit gadget

Waarom Lviv?

Mijn foto
Lviv - Lvov - Lwów - Lemberg - Leopolis, Galicië, Ukraine
Lviv is het centrum van alles. Wie het aandurft in de spiegel van Lviv te kijken, zal misschien Europa kennen. De inwoners van Lviv zijn Europese burgers onder een Moskou-gezinde regering. Zij zijn katholiek en pausgezind, maar leven naar de oosterse riten. Hier wonen voormalige Sovjetburgers in de teloorgang van Weense architectuur. Hier zijn de bouwlieden van de rijkdom - Polen en Galicische joden - van de aardbodem weggevaagd. Maar de gebouwen staan er nog, op de grove kartelrand van het westerse Europa – in het grensland bij uitstek: Oekraïne. Het zijn Europeanen die hier wonen. In de angstvallige hoop dat hun Lviv - na het EK Voetbal 2012 - opnieuw de poort naar het Oosten zal worden. In Lviv kijk ik in de spiegel. Zal ik verhalen over wat ik zie. Op deze blog, met filmpjes, in kranten, weekbladen en op de radio. Over de dramatische geschiedenis, het moeizame heden, maar ook over grote verwachtingen. Over de omgang met erfgoed, de nabije grens met Europa, het harde bestaan en... wat we eigenlijk met hen te maken hebben, met die Oekraïners. Of zij met ons. Hoe dan ook, met het oog op Lviv/Lemberg richt ik de blik op Europa.. op onszelf.

Twitter

Volgers